To jest obraz dość brutalny. Jagnię nie ma szans w starciu z wilkiem. Nie ma pazurów. Nie ma kłów. Nie ma przewagi fizycznej. Ma tylko niewinność.
Jezus jednak mówi: „Posyłam was jak jagnięta między wilki”.
Taką drogę wybiera dla swoich uczniów. Dlaczego?
Bo On sam pierwszy wszedł między wilki. Nie stał z tyłu. Nie mówił: „Idźcie, a ja będę was wspierał z bezpiecznej odległości”. On poszedł pierwszy. Został osądzony, wyśmiany, zdradzony, zabity. I dopiero wtedy powiedział: „Idźcie”.
W wojsku żołnierz nie ufa dowódcy, który krzyczy: „Naprzód!” stojąc daleko za linią frontu. Ale pójdzie za tym, który woła: „Za mną!” i pierwszy wychodzi pod ostrzał.
Powiedział też:
„Nie noście sakiewki. Nie noście torby. Nie noście sandałów.”
To znaczy: nie opierajcie się na zabezpieczeniach. Nie budujcie poczucia bezpieczeństwa na pieniądzu, kontroli, planie Be.
Bo prawdziwe bezpieczeństwo jest w relacji z Nim.
Uczeń nie walczy na argumenty. Nie walczy o uznanie. Niesie pokój. Jeśli pokój zostanie przyjęty – zostaje. Jeśli nie – wraca do niego.
To jest ogromna wolność.
A jednak w sercu rodzi się lęk.
Bo my chcemy uratować swoje życie. Chcemy je zabezpieczyć, przedłużyć, ocalić za wszelką cenę. Boimy się wilków: odrzucenia, wyśmiania, samotności, porażki.
Jezus tego lęku nie ignoruje. On go zna. On sam w Ogrójcu doświadczył lęku.
Dlatego kiedy mówi: „Nie bój się” – To jest świadectwo Kogoś, kto przeszedł przez najgorsze i wrócił zwycięski.
Żniwo jest wielkie. Ludzi zagubionych, chorych, samotnych, przerażonych – jest więcej niż kiedykolwiek. Brakuje tych, którzy powiedzą: „Królestwo Boże jest blisko jako rzeczywistość”.
Panie Jezu, Ty znasz mój lęk. Wiesz, jak bardzo chcę ocalić swoje życie. Wiesz, jak bardzo boję się wilków.
Ale skoro Ty pierwszy wszedłeś między nich… skoro Ty nie cofnąłeś się, to poślij mnie tam, gdzie sam chcesz iść. Jestem słaby, ale wiem, iż w Tobie jest moje bezpieczeństwo.
I jeśli mam być jagnięciem – niech będę Twoim.
Dodaj komentarz