Wielu ludzi mówi dziś: „Dlaczego to jest grzechem? Przecież nikomu nie robię krzywdy. To nie jest nic złego”. I na pierwszy rzut oka to rozumowanie wydaje się logiczne. Problem polega jednak na tym, że w tym myśleniu miesza się dwie różne rzeczywistości: zło moralne i grzech.
Zło moralne to czyn, który realnie krzywdzi człowieka – niszczy jego życie, godność, relacje. Kradzież, przemoc, zdrada, oszustwo. Tutaj łatwo zobaczyć, że coś jest złe, bo ktoś cierpi.
Grzech natomiast dotyka jeszcze głębszego poziomu – relacji człowieka z Bogiem.
Dlatego mogą istnieć sytuacje, które nie są złem moralnym w oczywistym sensie, a jednak są grzechem. Weźmy prosty przykład: opuszczenie niedzielnej Eucharystii. Sam fakt, że ktoś w niedzielę nie pójdzie na Mszę, nie jest czynem, który automatycznie krzywdzi innych ludzi. Nie jest to zło moralne w sensie społecznym. A jednak, jeśli ktoś robi to świadomie i dobrowolnie, mówi w istocie:
„Nie potrzebuję Jezusa. Nie potrzebuję Jego słowa. Nie potrzebuję Jego Ciała, które jest chlebem życia”.
I tu dotykamy istoty grzechu.
Grzech nie jest przede wszystkim złamaniem przepisu. Grzech jest osłabieniem lub zerwaniem relacji z Bogiem.
Może dokonać się na wiele sposobów – nie zawsze przez czyn jawnie niemoralny. Czasem dokonuje się przez obojętność, przez chłód serca, przez powolne odsuwanie Boga na margines życia.
Ale istnieje też druga strona tej prawdy.
Nie każde zło moralne jest grzechem w ścisłym sensie.
Jeśli człowiek czyni coś złego, ale nie ma świadomości, że rani miłość Boga, jego odpowiedzialność jest inna. Człowiek może wyrządzić wiele zła z powodu niewiedzy, wychowania, zamętu sumienia. Bóg widzi serce i widzi granice ludzkiej świadomości.
Dlatego paradoksalnie można powiedzieć coś, co brzmi prowokująco:
najwięksi grzesznicy w historii Kościoła to często święci.
Dlaczego?
Bo ich wrażliwość na Boga była ogromna. Tam, gdzie inni nie widzieli niczego złego, oni widzieli najmniejsze pęknięcie miłości. Czuli, że nawet drobna niewierność rani relację z Tym, którego kochają.
Człowiek oddalony od Boga może czynić wiele zła i nie odczuwać ciężaru grzechu – bo jego serce nie jest jeszcze wrażliwe na tę miłość.
Czy zatem lepiej nie wiedzieć?
Nie. Zdecydowanie lepiej wiedzieć.
Bo nawet jeśli zło popełnione w nieświadomości nie jest w pełni grzechem, jego konsekwencje pozostają. Zło zawsze niszczy człowieka od środka. Zostawia ślad w sercu, w relacjach, w świecie.
A przede wszystkim – życie bez relacji z Bogiem nigdy nie jest neutralne. Ono prędzej czy później rodzi pustkę, niepokój i cierpienie.
Dlatego chrześcijaństwo nie polega na obsesyjnym liczeniu grzechów ani na lęku przed przepisami.
Jego centrum jest coś zupełnie innego.
Relacja.
Człowiek, który kocha Boga, zaczyna widzieć grzech nie jako zakaz, ale jako ranę w miłości. I wtedy rodzi się w nim pragnienie, by tej relacji nie osłabiać, lecz ją chronić.
Bo największą tragedią człowieka nie jest to, że popełnił błąd.
Największą tragedią jest moment, w którym zaczyna wierzyć, że Bóg nie jest mu już potrzebny.
Dodaj komentarz