Spotkanie przy studni, przy kt\u00f3rej Jezus rozmawia z Samarytank\u0105, nie jest pozbawione g\u0142\u0119bokich skojarze\u0144. By\u0142a to studnia Jakuba, po\u0142o\u017cona na ziemi zwi\u0105zanej z histori\u0105 J\u00f3zefa, jego umi\u0142owanego syna. A przecie\u017c J\u00f3zef zosta\u0142 przez braci wrzucony w ciemn\u0105 czelu\u015b\u0107, potem sprzedany za srebrniki i upokorzony. Pozwoli\u0142 si\u0119 sponiewiera\u0107 i poni\u017cy\u0107, aby po latach ocali\u0107 tych samych braci, kt\u00f3rzy go zdradzili. Nawet za krzywd\u0119 mo\u017cna si\u0119 odwdzi\u0119czy\u0107 dobrem, je\u015bli ma si\u0119 serce cho\u0107by troch\u0119 podobne do serca Jezusa.
Przy tej studni wszystko zaczyna m\u00f3wi\u0107 j\u0119zykiem mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra pami\u0119ta ludzkie rany, ale nie zatrzymuje si\u0119 na nich. B\u00f3g jest w\u0142a\u015bnie taki: nie tylko opatruje ran\u0119, ale potrafi uczyni\u0107 z niej miejsce, przez kt\u00f3re pop\u0142ynie mi\u0142osierdzie. Tam, gdzie cz\u0142owiek zazna\u0142 ciemno\u015bci, On przygotowuje \u015bwiat\u0142o. Tam, gdzie kto\u015b zosta\u0142 sprzedany, On przywraca godno\u015b\u0107. Tam, gdzie by\u0142a rozpacz, On zsy\u0142a ulew\u0119 \u0142aski.
I w\u0142a\u015bnie z takim sercem przychodzi Jezus do Samarytanki. Nie wylicza jej win. Nie przygniata jej ci\u0119\u017carem prawdy, cho\u0107 zna j\u0105 ca\u0142\u0105. Nie m\u00f3wi: popraw si\u0119, a wtedy ci\u0119 pokocham. Nie m\u00f3wi: zas\u0142u\u017c, a otrzymasz. On po prostu daje mi\u0142o\u015b\u0107. To jest najbardziej rozbrajaj\u0105ce w Jezusie: \u017ce Jego mi\u0142o\u015b\u0107 nie jest zap\u0142at\u0105 za popraw\u0119, ale \u017ar\u00f3d\u0142em przemiany. On nie kocha cz\u0142owieka dopiero wtedy, gdy ten stanie si\u0119 czysty. On kocha go tak g\u0142\u0119boko, \u017ce cz\u0142owiek zaczyna pragn\u0105\u0107 czysto\u015bci.
Samarytanka biegnie do miasta, bo serce, kt\u00f3re d\u0142ugo by\u0142o spragnione, nagle napi\u0142o si\u0119 czego\u015b, czego nie zna\u0142o. By\u0142a kobiet\u0105 nosz\u0105c\u0105 w sobie zm\u0119czenie, rozczarowanie, mo\u017ce wstyd, mo\u017ce poczucie pustki. Przysz\u0142a po wod\u0119, jak przychodzi si\u0119 po co\u015b zwyczajnego, potrzebnego do przetrwania. A spotka\u0142a Mi\u0142o\u015b\u0107, przy kt\u00f3rej wszystko inne sta\u0142o si\u0119 ma\u0142e.
I dlatego zostawia dzban. Zostawia przy studni to, z czym przysz\u0142a, bo nagle okazuje si\u0119, \u017ce najg\u0142\u0119bsze pragnienie jej duszy nie by\u0142o pragnieniem wody. Dzban zostaje pusty jak grzech, kt\u00f3ry obiecywa\u0142 nasycenie, a pozostawia\u0142 tylko ci\u0119\u017car. Pusty jak dawne \u017cycie budowane na niespe\u0142nieniu. Pusty jak wszystkie ludzkie pr\u00f3by ugaszenia serca czymkolwiek poza Bogiem. Ona odchodzi bez niego, bo kto naprawd\u0119 spotka\u0142 mi\u0142o\u015b\u0107 Boga, ten zaczyna rozumie\u0107, \u017ce tyle rzeczy ni\u00f3s\u0142 przez \u017cycie niepotrzebnie.
Bo\u017ca mi\u0142o\u015b\u0107 w\u0142a\u015bnie taka jest. Nie gwa\u0142ci wolno\u015bci, nie szanta\u017cuje, nie zamyka cz\u0142owieka w poczuciu winy. Ona przychodzi cicho, ale trafia g\u0142\u0119biej ni\u017c najostrzejszy wyrzut. Ods\u0142ania prawd\u0119, ale nie po to, \u017ceby upokorzy\u0107. Ods\u0142ania po to, \u017ceby uleczy\u0107. Jezus patrzy na cz\u0142owieka tak, jakby m\u00f3wi\u0142: wiem o tobie wszystko, i w\u0142a\u015bnie dlatego chc\u0119 ci da\u0107 jeszcze wi\u0119cej mi\u0142o\u015bci. To jest mi\u0142o\u015b\u0107 niepoj\u0119ta dla \u015bwiata, kt\u00f3ry zna g\u0142\u00f3wnie handel: co\u015b za co\u015b, dobro za dobro, wierno\u015b\u0107 za wierno\u015b\u0107. Tymczasem B\u00f3g daje siebie tak\u017ce tam, gdzie cz\u0142owiek przynosi Mu tylko swoj\u0105 bied\u0119.
Mo\u017ce w\u0142a\u015bnie to najbardziej leczy serce: \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce B\u00f3g nie kocha mnie z lito\u015bci, ale z zachwytu, kt\u00f3ry jest silniejszy ni\u017c m\u00f3j grzech. \u017be nie przychodzi do mnie dopiero wtedy, gdy uporz\u0105dkuj\u0119 swoje \u017cycie, ale przychodzi w sam \u015brodek mojego chaosu. \u017be nie brzydzi si\u0119 moj\u0105 n\u0119dz\u0105, ale chce j\u0105 przemieni\u0107 w miejsce objawienia swojej chwa\u0142y.
I mo\u017ce dlatego ka\u017cdy z nas ma gdzie\u015b sw\u00f3j dzban pozostawiony przy studni. Swoje stare sposoby szukania ukojenia. Swoje grzechy, do kt\u00f3rych wracali\u015bmy, bo wydawa\u0142o nam si\u0119, \u017ce dadz\u0105 nam chwil\u0119 ulgi. Swoje relacje, wybory, przywi\u0105zania, kt\u00f3re mia\u0142y nape\u0142ni\u0107 serce, a tylko potwierdza\u0142y jego pustk\u0119. A Jezus nie przychodzi, \u017ceby nas zawstydzi\u0107 tym pustym dzbanem. On przychodzi, \u017ceby powiedzie\u0107: nie musisz ju\u017c z nim chodzi\u0107. Ja sam stan\u0119 si\u0119 dla ciebie \u017ar\u00f3d\u0142em.
To jest dobra nowina dla cz\u0142owieka zm\u0119czonego sob\u0105. \u017be nawet z historii odrzucenia mo\u017ce wydoby\u0107 histori\u0119 obdarowania. \u017be nawet serce poranione, splamione i zagubione mo\u017ce zacz\u0105\u0107 bi\u0107 nowym \u017cyciem. Wystarczy jedno spotkanie z Jezusem naprawd\u0119. Jedno spojrzenie, jedno s\u0142owo, jeden moment, w kt\u00f3rym cz\u0142owiek pozwoli si\u0119 kocha\u0107.
Bo kiedy cz\u0142owiek raz do\u015bwiadczy, \u017ce jest kochany nie za co\u015b, ale pomimo wszystko, wtedy zaczyna biec. Ju\u017c nie do studni, ale do ludzi. Ju\u017c nie po wod\u0119, ale z wie\u015bci\u0105, \u017ce istnieje Mi\u0142o\u015b\u0107 wi\u0119ksza ni\u017c grzech, wi\u0119ksza ni\u017c wstyd, wi\u0119ksza ni\u017c przesz\u0142o\u015b\u0107. I wtedy pusty dzban zostaje przy studni, a serce wraca pe\u0142ne.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Spotkanie przy studni, przy kt\u00f3rej Jezus rozmawia z Samarytank\u0105, nie jest pozbawione g\u0142\u0119bokich skojarze\u0144. By\u0142a to studnia Jakuba, po\u0142o\u017cona na ziemi zwi\u0105zanej z histori\u0105 J\u00f3zefa, jego umi\u0142owanego syna. A przecie\u017c J\u00f3zef zosta\u0142 przez braci wrzucony w ciemn\u0105 czelu\u015b\u0107, potem sprzedany za srebrniki i upokorzony. Pozwoli\u0142 si\u0119 sponiewiera\u0107 i poni\u017cy\u0107, aby po latach ocali\u0107 tych samych […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-76","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ewangeliczne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/76","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ewangeliczne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ewangeliczne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ewangeliczne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ewangeliczne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=76"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/ewangeliczne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/76\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":77,"href":"https:\/\/ewangeliczne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/76\/revisions\/77"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ewangeliczne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=76"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ewangeliczne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=76"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ewangeliczne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=76"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}